....เป็นฉันแล้วไง ...เป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน.....

วันนี้มาแบบนี้ละกัน จะลงวันละภาพละกัน ใครได้ดูแล้ว

ก็ ..หนุก ๆ นะ แต่ได้แง่คิดเหมือนกัน

ประเดิมด้วยวันแรก วันจันทร์

แต่เอาเป็นว่าอาทิตย์นี้ ลงวันละเรื่องละกัน

ติดตามได้ทุกวัน จนถึงวันศุกร์จ่ะ

ฮ่า ๆ ๆ แบบว่า ยังไม่มีเรื่องมาเล่า

รูปนี้ก็เพื่อนส่งมาอีกที เล่นง่ายดี นะ...เรา

โปรดติดตามตอนต่อไป วันพรุ่งนี้นะ

เดี๋ยวก่อน จะบอกว่าตอนนี้ อากาศเริ่มเย็นแล้ว ที่ขอนแก่น ลมหนาว มาแล้วนะ

รักษาสุขภาพกันด้วยนะ เพราะตอนนี้ก็บางที่อาจหนาวมาก ๆ กว่าที่ขอนแก่น

ก็ดูแลตัวเองนะคะ ด้วยความเป็นห่วง .....แฮ่ะ ๆ ๆ เราก็ยังไม่หายดี ไอ แค่ก ๆ ๆ

เอ้าวันที่ 2 ของสัปดาห์ วันนี้ เป็นวันอังคารละ

วันนี้พ่อต้องไปนอน รพ. มีแม่ไปเป็นพยาบาลส่วนตัว

เหมือนทุกครั้ง วันนี้เป็นเดือน ที่ 4 แล้วของการที่จะต้องไปนอนให้ "เคโม"

เรียกถูกเปล่าหว่า "เคมีบำบัด" นั่นแหล่ะ

พ่อเป็นมะเร็ง ...มะเร็งปอด ระยะเหรอ ก็ "ขั้นสุดท้าย" อันนี้แม่ไม่รู้

แต่ที่บ้านเรารู้กันหมดในบรรดาลูก ๆ

หมอให้เวลา พวกเรา 6 เดือนตั้งแต่เข้ารับการรักษา

จนป่านนี้ ก็ผ่านมาเกือบ จะ 5 เดือนแล้ว

พ่อก็ยังไม่เรียกว่าหายดี หรือทรุดลง

แต่ยังมีกำลังใจอย่างมาก อยู่ ด้วยพลังของ "กำลังใจ"

เดือนแรก ๆ พ่อ แย่ แม่ก็แย่ แทบกินอะไรไม่ลงกันทั้งบ้าน

แต่วันนี้ ...วันและเวลา ทำให้พวกเรา ระลึกเสมอว่า

"ต้องทำใจ" แต่ไม่หมด "ความหวัง" ...และ "กำลังใจ"

เพื่อพ่อ ...ร่ายยาวเลย แต่จะบอกพ่อว่า "ลูก" ของพ่อ

ทั้ง 4 คน "พี่แพร"..." พี่แขก"..."พี่เพชร" และ ..."วิส์" และ แม่

ห่วงและอยากให้พ่อแข็งแรงเหมือนเดิม

วันนี้ก็มีเรื่องมาอ่านเหมือนเดิม

โปรดติดตามตอนต่อไป วันพรุ่งนี้นะ

วันที่ 3 ละ วันนี้วันพุธ

เมื่อคืนไม่ได้นอนเลย เพราะว่าพ่อ กะ แม่ไม่อยู่

ไอ้เจ้ามิกซ์ หลานตัวน้อย มันกวน โยเย ทั้งคืนเลย

เลยไม่ได้นอน อีกอย่างมันไม่ใช่ห้องเรา

นอนเลย ไม่หลับ

ไม่รู้ว่าคราวนี้พ่อ จะได้ออกวันไหนไม่ศุกร์ก็เสาร์

หวังว่าคงไม่ได้ มีปัญหาอะไร

มาดูกันดีกว่า วันนี้ มีอะไร

โปรดติดตามตอนต่อไป วันพรุ่งนี้นะ

วันที่ 4 แล้วนะ ยังไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องอะไรดี

แต่เย็นนี้แม่จะกลับบ้านนะ มาดูหลาน

เพราะว่า พรุ่งนี้ พี่สาวเราจะต้องไปตรวจสุขภาพ

เย็นนี้พ่อ ก็อยู่ รพ. คนเดียว

แต่พ่อก็บอกว่าอยู่ได้ เพราะพรุ่งนี้ก็จะกลับบ้าน

ให้พี่เราไปรับกลับ

เมื่อคืนนี้ พี่แพร กับสามี มาที่บ้าน กินหมูกะทะ

เสร็จเขาก็กลับ บ้านออกหลังใหญ่

อยู่กับหลานกับพี่สาว 3 คน เหงา...เป็นบ้า

เพราะ พ่อกะแม่ไม่อยู่

ปกติ บ้านเรามีคนอยู่ 6 คน เย็นกินข้าวกัน

สนุกสนานมาก แต่ ถ้าเป็นอย่างนี้บ่อย ๆ

....เราคงเหงาตาย.....

เอ้า มาดูกันอีกทีสิว่าวันนี้จะลงเรื่องอะไร

พยายามแก้ไขไฟล์ ให้มันมองเห็นแล้วนะ

สงสัย ฝีมือไม่พัฒนาเลย

ลองใหม่นะ

โปรดติดตามตอนต่อไป วันพรุ่งนี้นะ ตอนจบล่ะ

วันสุดท้ายละ เอาเป็นว่า เราเซ็ง ๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี

ไม่มีอารมณ์เลย ....จบเลยละกัน

วันนี้พ่อกลับบ้านละ แต่ไม่รู้จะแพ้ยามากไหม

ทุกครั้งที่กลับจาก รพ. ก็จะกินอะไรไม่ได้

ได้แต่อ๊วก ...หรือไม่ก็เหนื่อย นอนนิ่ง

เจ็บกล้ามเนื้อ เพราะมะเร็ง มันไปตามเส้น ตามเอ็นของเรา

อันนี้หมอบอก เขาบอกเรามากกว่านี้

ก็ได้แต่ปลอบใจพ่อว่า " มันเป็นอาการของโรค"

เพื่อไม่ให้พ่อรู้ว่า ตอนนี้ มะเร็งมันกินพ่อไปถึงขั้นไหน

แม่ เหรอ มาถึงทุกวันนี้ แม่ซึมซับได้จากอาการ

และการที่แม่ไปเฝ้าไข้พ่อ และจากพวกเราด้วย

ตอนนี้แม่ก็ทำใจได้บ้าง แต่เราเองไม่รู้ว่า ...แค่ไหน

แต่ก็ได้ แค่หวัง ว่า "ปาฏิหารย์" จะมีจริง

พ่อคงหายวัน หายคืน และกลับมาแข็งแรงได้เหมือนเดิม

ทุกวันนี้ พ่อก็บ่นว่า ทำอะไรนิด อะไรหน่อยก็เหนื่อย

ออกแรงไม่ได้อย่างเก่า งานที่เคยทำ ทำไม่ได้

บางทีเขาหงุดหงิด พลอยไม่กินข้าวกินน้ำ เราเองก็ใจเสีย

แต่ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่บอกว่า...

"การที่ไม่สบายแบบนี้ยังมีความหวังว่าจะหาย

ได้เห็นหน้ากันทุกวัน เช้า-เย็น

มันก็ยังดีกว่า ไม่ได้เจอกันเลย"

อันนี้พี่แพรบอกพ่อ และบอกพวกเราด้วย

หลาย ๆ อย่างในช่วงนี้ ทำให้พวกเราต้องตระหนักว่า

การที่จะทำอะไร ต้องทำวันนี้ ไม่ใช่รอวันพรุ่งนี้

เพราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ เราจะยังได้เจอหน้ากันอยู่ไหม

.................................

..................

วิ..รักพ่อนะ ...แม้ว่าจะไม่เคยบอก

และทุกอย่างที่เห็น ดูเข้มแข็ง ไม่ให้พ่อเป็นห่วง

แต่ข้างในวิ ...รู้ไหมว่า ...มันไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อเห็น...

แต่รับรอง และรับปากพ่อ ความฝันของพ่อ

บ้าน วิไม่เปลี่ยนแปลงอะไร จะซ่อมบำรุง

และต่อเติมให้ดีกว่าเดิมและเก็บเอาไว้ให้ดีที่สุด

เหมือนอย่างที่พ่อบอกว่า"เก็บเอาไว้ให้พ่อได้ดูหน่อย"

ว่ามันเป็นน้ำพักน้ำแรงของพ่อ

...พ่อจงไว้ใจลูก...

........................

.....จบดีกว่า.....

เอาไว้วันจันทร์ ค่อยจะมาเล่าอะไร ๆ ให้ฟัง แต่ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์ เขียนอะไร

อย่างที่ใคร ๆ หลาย ๆ คนบอก ว่า "เมื่อใจป่วย กายมันก็ป่วย"

เราเลยคิดว่า เราน่าจะเป็นกรณีนี้ล่ะมั๊ง ถ้าไม่เห็นบล๊อกมีความเคลื่อนไหว

.......................

......................

................

..............อัพที่บ้าน ตอนเย็นเวลา 18.35 น. หลังจากทานข้าวเย็นกับพ่อเสร็จ.............

เรากลับบ้าน เลิกงานปกติ 5 โมงเย็น เปิดทีวี วันนี้ไรท์ คอนเสิร์ตเบิร์ดมา

เปิดดูได้สักพัก

........

พี่แขก : วิรู้ยัง ว่าพ่อไม่ได้เข้ายาแล้วนะ

เรา : ....ดูคอนเสิร์ตเปิดเสียงดัง....

พี่แขก : ได้ยินไหมที่พูดน่ะ

เรา : ผ่อนเสียงทีวีลง

พี่แขก : แพรบอกยัง ....

เรา : บอกเรื่องอะไรเหรอ

พี่แขก : พ่อไม่ได้ไปเข้ายาแล้ว

เรา : ขยับเข้าไปนั่ง ใกล้ ๆ ....ทำไม

(แต่ในใจคิด และรู้ความหมายดี)

พี่แขก : ย้ำเรื่องที่หมอเรา ตอนที่เข้ารักษาครั้งแรก และ ตอนที่พ่อ ไปฉายรังสีบำบัด

เรา : .................................

(เดินไปปิดทีวี เอาวีซีดี ออกจากเครื่อง ปิดทุกอย่าง แล้วออกไปแอบน้ำตาร่วงหน้าบ้าน)

จบการสนทนา ระหว่างเรา และพี่แขก ทุกคนรู้ดี และเรารู้ดี ว่าสิ่งที่ได้ยิน หมายถึงอะไร

เรา : พ่อว่ายังไง......

พี่แขก : ถามแค่ว่า ทำไมเขาให้หยุด

เรา : แล้วตอบว่าไง

พี่แขก : ยาเขาให้เราครบแล้ว

........................

...................

ตอนนี้เรารอแต่เวลา หรือ?

รอแค่ว่าเมื่อไหร่ .............

.................

...............