....เป็นฉันแล้วไง ...เป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน.....

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อย ๆ จนติด
คงจะรู้สึกได้ . . . ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ
ฉันเอง . . . ก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด . . .
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่า . . . บางอย่างมันหายไป
มันว่าง ๆ และขัดเขินทุกครั้ง . . . ที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู

เมื่อราวสองปีก่อน . . . ที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติ . . . ฉันเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่น ๆ
โชคร้าย . . . ที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ .. กระจกร้าว

ฉันถอดมันออกวางไว้ . . . ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่า . . . รู้สึกถึงภาพเก่า และวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น
ฉัน . . . เลิกใส่นาฬิกา และพบว่า ตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ
เก้ออ . . . อยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินของคนเรา เกิดขึ้น . . .
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำ . . . ในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรก ๆ

จนเวลาผ่านไปนาน . . .
ฉันจึงเริ่มชิน . . . กับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น
เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย
ฉันคิดโง่ ๆ ว่า . . . ภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา แต่มันไม่ใช่

ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
เมื่อมันกลับมาวันแรก ๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น
จนถึงตอนนี้ . . . ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมอง . . . นาฬิกาบนข้อมือคนอื่น อยู่เหมือนเดิม
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้ง . . . ที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้ง ๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ฉันนึกถึงใครบางคน . . . ที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอ ๆ
ในบางช่วง ที่เขาหายหน้าหายเสียงไป . . .
ฉันรู้สึกขาด ๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ
ในบางครั้ง . . . ฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ
ในวันที่ไม่แข็งแรง . . .

แต่ . . . ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียว . . . เดี่ยวเดี่ยวในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน
หัวใจฉัน . . . ยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก

"คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อ . . . สูญเสียสิ่งนั้นไป"
ฉันมักได้ยินใคร ๆ พูด
แต่ . . . ฉันกลับคิดว่า หากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่า . . . เพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น
ฉัน . . . ไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคย ที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉัน . . . ไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ . . . ด้วยความไม่แน่ชัด

ฉันมีคำถาม . . . ที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า . . .
ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย
บางที . . . มันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่าง ๆ หรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จัก . . . หัวใจของตัวเองมากขึ้น
กับใครบางคน . . . ที่ขาดหายไปจากชีวิต
อาจเป็นเหมือน . . . นาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบ ๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน . . . คงจะชิน

..........................................................

และวันนี้ก็หวังแค่เพียงว่า ...เวลา ...จะช่วยให้ฉันและเขา

ได้กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง

และไม่ว่าวันไหน เมื่อไหร่ ฉันก็จะคอย และรอ

ให้เขากลับมาเหมือนเดิม แม้จะนานสักแค่ไหน

...ที่รัก...

ขอโทษ หัวใจของฉันกลับมาเร็ว ๆ นะ

กลับมาเป็นของฉันอย่างเคย ที่เราเคยมีกัน

ขอโทษ

กับการกระทำให้คุณต้องเสียใจและเจ็บปวด

แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจ

ฉันเองก็เสียใจ ในเรื่องที่เกิด

และเหตุการณ์ครั้งนี้

ทำให้ฉันรู้ว่า ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน

บอกเลิกกับคุณ

วันนี้ก็ได้รู้แล้วว่า

เมื่อจะต้องเสียคุณไปจริง ๆ ฉันกลับเป็นฝ่ายทนไม่ได้

รับไม่ได้ และ ไปจากคุณไม่ได้

ที่รัก...อยากให้คุณรักฉันเหมือนเดิม

อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า ฉันทำให้คุณต้องทุกข์ใจ ขนาดไหน

นานแค่ไหน จะรอนะ

รอจนกว่าคุณจะให้อภัย และกลับมารักกันเหมือนเดิม

......................................

เหมือนตอนนี้ แม้จะโกรธกันแค่ไหน มีสิ่งหนึ่ง

ที่เราไม่เคยลืม

นั่นคือ นาฬิกา ที่มอบให้กันตอนปีใหม่

มันเหมือนเวลาเราเริ่มต้น

และไม่มีวันหมด ไม่มีวันจบ

เหมือนนาฬิกาที่ไม่เคยหยุดเดิน

และเรื่องราวของเรา แม้จะหยุดลง

แต่ไม่ได้หมดไปเหมือนนาฬิกาที่เราใช้มัน

ที่คุณ และ ฉัน

เราแลกมันวันปีใหม่

ที่รัก

ถ้าคุณรู้อะไร

เกี่ยวกับความรัก ของฉันที่มีให้คุณนั้น

มันมากมายเหลือเกิน

.....

และวันนี้

.....

ผ่านมา

.....

ฉันก็ไม่เคยหมดรักคุณ

...ฉันรักคุณ...

...ทำไม..

..มันมากขึ้นกว่าเดิม....